Asfalt Caddesi’nin Sesi: Halil Kendirli.

Asfalt Caddesi’nin Sesi:
Halil Kendirli ve Kaybolan Bayramlar

25 Ocak 1946
-14 Şubat 2020

Şanlıurfa denince akla gelen ilk üçgen:

Köprübaşı, Sarayönü ve Asfalt Caddesi.
Ali Duyğun’un da dediği gibi,
“Urfanın Beyoğlu semti” orasıydı.
Sosyal yaşamın, sanatın, çocukluğun kalbi Asfalt Yol’da atardı.

Çocukluğumuz haftanın her günü Asfalt Caddesi’nde geçti.

Yolun ortasında 3 havuz vardı.
Yaz sıcağında çocuklar serinlemeye girerdi.
Rahmetli Mustafa Dişli ağabey 3 ördek bırakırdı havuza:
Biyiğo, Amiğo, Yilano.
“Temiz kalsın” diye Yusuf Sabri Dişli, Çavuş’la çocukları kovalardı.

O caddede kahveler sanatın mektebiydi.
Ses sanatçısı, artisti, tiyatrocusu, şairi orada oturur,
yeni çıkan 45’lik plakları dinler,
söz ezberlerdi. Mahalli konserde “Ben bundan daha iyi okurum”
tartışmaları oradan çıkardı.

Sahnenin Ustaları Asfalt’tan Yetişti

Abdullah Uyanık terzi kalfası,
Mehmet Nacak kunduracı kalfası,
İbrahim Tatlıses inşaat demircisi,
Seyfettin Sucu çulhacı, İsmail Badıllı kaportacı… Ve
Halil Kendirli taksici.

Evet,
“Aney Urfa Babo Urfa” türküsünü hafızalara kazıyan Halil Kendirli,
o günler taksicilik yapıyordu.

Sazını kucağına alıp caddede çalmaya başlayınca,
taksinin direksiyonu bırakıldı,
mikrofon eline geçti.
25 Ocak 1946’da doğan bu ses,
Asfalt Caddesi’nin gürültüsünden sıyrılıp Urfa’nın tümüne yayıldı.

Organizatör Nasih Yılmaz, bu isimlere konser düzenlerdi.

İbrahim Tatlıses’in “Kara Kız” plağı çıkınca Kara Kız konseri yaptı.
Bileti satılmayınca Nasih Yılmaz asfalt caddesinde plağı kendisi satar,
beğenmeyene parasını geri verirdi.
Öyle renkli günlerdi.

Bayram Panayırları ve İnci Sineması

Bayramlarda Sanat Okulu bitişiğinde Bamya Suyu’nda panayır kurulurdu.

Tahterevalli, dönme dolap, kendirli leyliler…
Ahmet Usta lahmacun yapar, fırından asfalt caddesine gelene kadar tezgahı boşalırdı.
Tatlıcı Vakkas emi’nin tatlısı anlatılmazdı.
Mantar tabancası, füze, çatpat, kehke, hamurdan kazlar…

Bayram öyle geçerdi.

Sinema üçlüydü: Atlas, İnci, Türkmen. Atlas’ı kültürlüler,
İnci ve Türkmen’i orta halli, garibanlar tercih ederdi.
Ali Duyğun’un babası Fevzi emi, İnci Sineması’nın işletmecisiydi.
Parası eksik olanı “50 kuruş bırak, izle” diye içeri alırdı.

Parası olmayansa perde arkası Karakoyun Deresi’nden barakaları söküp bedava girerdi.
Fevzi emi garibanın halinden anlardı.

Sinemalar bayramda 3 matine yapardı.
Makinist Sarıbay, Müdür Mehmet, Gişeci Naci Kako, Kapıcı Kör Bekir,
Yer gösteren İsmail, Tahtacı Cuma Yavuz…

Hepsi rekabet ederdi: “Biz bugün full çektik, yer yoktu!” diye. 4-5-6 film oynatılır,
filmler 35-45 dk kısaltılırdı öğle matinesine yetişsin diye.

Sinemanın karşısında Urfa Lisesi önünde Teksas, Tomiks, Zagor satılırdı.
Bisikletçi Hedat Halil, Bisikletçi Yaşar dakikalık bisiklet verirdi.
Dakikası 5 kuruş. Mobilet çıkınca 1 lira oldu.

Halil Kendirli: Son Babalar’dan
İşte o Asfalt Caddesi’nin gürültüsünde,
sinemanın perde arkasında, kahvelerin dumanında pişen seslerden biri de Halil Kendirli’ydi.
Taksicilikten sahneye, sahneden İbo Show’un sıra gecesi ekibine uzanan yolculuğu,
Urfa’nın ağır tavrını Türkiye’ye taşıdı.

14 Şubat 2020’de, Sevgililer Günü’nde Ankara’da tedavi gördüğü hastanede vefat etti.
Cenazesi Şanlıurfa’ya getirildi,
Bediüzzaman Aile Mezarlığı’nda toprağa verildi.
Vefat haberi Asfalt Caddesi’ni, İnci Sineması’nı,
tüm Urfa’yı yasa boğdu.

Bugün Ali Duyğun’un dediği gibi:
“Geride eskilerden 1 sinema kaldı, o da boş duruyor.
Diğerleri yıkıldı.” Asfalt Caddesi’nin panayırları,
havuzları, sinemaları gitti. Ama Halil Kendirli’nin sesi kaldı.

Her “Aney Urfa Babo Urfa” çalındığında,
Asfalt Caddesi’nin tozu, İnci Sineması’nın perdesi,
Biyiğo-Amiğo-Yilano’lu havuzlar yeniden canlanıyor.

Mekânı cennet olsun.
Asfalt’ın sesi, Urfa’nın babası unutulmaz.