ŞEYH RAMAZAN ŞANÎ EFENDİ

“Şeyh Ramazan Şani Efendi’nin
“Urfa Salnamesi”nde doğum tarihi 1626,
vefatı 1693,
Şanlıurfa Şairleri kitabında 1631-1693 olarak verilmiş
olmasına rağmen her ikisi de yanlıştır.

Şeyh Ramazan Şanî Efendi’nin doğum tarihi belli değildir.

Mezarı Beykapısı dışında eski buğday pazarı civarındadır.

Mezar taşı üzerinde “Haza kabre’l-merhum ve’
l-mağfurü leh, eş-Şeyh
Ramazan Efendi ibnü’l-Hac Gazi halifetü’l-Halveti.

Ramazan el-mübarek tarihu fi sene hamse ve seb’ine ve elfün,

tüviffa ila rahmetullahi taala.” yazılmıştır.

Bu yazıdan Şeyh Ramazan Efendi’nin Gazi Şanî Efendi’nin oğlu
ve Halvetî tarikatı şeyhi olduğu,
hicri 1075 Ramazan ayında,

(Miladi 1665 senesinin Mart ayında) vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Bedri Alpay’ın “Şanlıurfa Şairleri”
kitabında verdiği gibi Ramazan Şani’nin tarikatı da Rifaî değil,

Halvetî’dir. Ailelerine “Şanî” deniliyordu.
Babası da “Şanî” olarak biliniyordu.

Kendisi de şiirlerinde Şanî mahlasını kullanmıştır.
Şeyh Ramazan Şanî Efendi, bugün Sinekli Mahallesi dediğimiz
babasının adı ile söylenilen
Kurtuluş Mahallesi’nde 1658 yılında bir Halveti Tekkesi yaptırmış,
bu tekkeye de Hicri Rebiülahir 1069, (Miladi Aralık 1658) tarihli bir vakfiye hazırlamıştır.

Kendisinin Halveti tarikatının kurucusu olan Ömer Ruşeni el-Halvetî kolundan olduğu bu vakfiyeden anlaşılmaktadır”

(Karakaş, 2017, s. 115). 1658 yılında yapılan tekkenin önündeki meydana bu tarihten dolayı

“58 Meydanı” denildiği muhtemeldir.

Şeyh Ramazan Şani Efendi’nin babası Gazi Halife’nin adı
bir mahalleye verilmiş olmasına rağmen,

halk arasında tanınmamaktadır.

Şeyh Ramazan Şani Efendi’nin mezarı bilindiğinden halk arasında babasından daha çok tanınmaktadır.

Beykapısı’ndaki mezarı, halk tarafından ziyaret edilmektedir.

Mucize Bölgesi: Dozerin Kıramadığı Taş

Şanlıurfa Belediyesi’nde dozer operatörü olarak çalışan Hacı Osman Yılan anlatıyor:

“Belediye olarak o bölgenin tamamını temizliyorduk.
Birçok mezarlığı naklettik.
Sıra Şeyh Ramazan Şanî Efendi’nin mezarına gelince,
mezarın yanında büyük bir taş vardı.
Dozerle liperi takıp taşı kaldırmak istedik.
Liper ikiye bölündü.
Kaynak ettik, tekrar denedik, , yine kırıldı.
Sonra dozerin ön kısmındaki ağzı kullandık.
O ağız da kırılınca taşın altından su fışkırmaya başladı.
Bütün bölge su altında kaldı.

Belediyeye bağlı İçmesularına haber verdik.
Suyun nereden geldiğini bulamadılar.
Mikserle beton döktüler,
fayda etmedi. Dönemin belediye başkanı Ahmet Bahcıvan başkana haber verildi ve orası iptal edildi.
Belediye etrafını duvarla çevirdi,
iç kısmını düzenledi.
Sonra halk ziyarete akın etti.

En çok hasta olanlar, çocukları olmayanlar geliyor.
Yan taraftaki binada ise hiç hayır görmedi.
Hep boş kaldı.

Şanlıurfa Belediyesi ön kısımdaki caddeye ‘Şanî Efendi Caddesi’ adını verdi.
Gelen geçen orada durur,
dua eder.”

Keramet mi, tasarruf mu?
Urfalılar buna “evliya tasarrufu” der.

Taş kırılır, demir bükülür ama Allah dostunun yurdu yerinden oynamaz.
Beton tutmaz, su durmaz. 1665’ten beri mezar duruyor,
ama kimse yerinden edemiyor.

Hacı Osman Yılan da taşın sırrını anlatmış.
taş’ta birleşince hikayesi tamamlanıyor.

Cenabı Allah rahmet eylesin Makamları cennet eylesin.